Terugblikken of vooruit kijken?

 Zowel in de traditionele als social media vliegen de lijstjes van 2010 je om de oren. Op Twitter, Facebook, LinkedIn verschijnt regelmatig de vraag naar wat  het hoogtepunt van 2010 was. Hierdoor ga je (on)bewust nadenken over het afgelopen jaar en dan realiseer ik me dat ik niet zo 1-2-3 een lijstje uit mijn mouw schud. Betekent dat dan dat 2010 geen goed jaar voor mij was? Of sta ik niet genoeg stil bij wat mij overkomt of wat ik meemaak? Food for thought.

Meer food for thought krijg ik ook door de vraag naar mijn goede voornemens voor 2011 of wat ik het komende jaar wil bereiken. Ook hier moet ik het antwoord schuldig blijven en echt over nadenken. En daar ik graag van de hak op de tak spring, ook in gedachten, heb ik uiteindelijk meer nagedacht over waarom ik geen antwoorden kan geven en niet over mijn hoogtepunten of goede voornemens.

Maar nu is natuurlijk de grote vraag, heb ik daar dan wel een antwoord op gevonden? Ja. Ik heb me gerealiseerd dat ik (en ongetwijfeld velen met mij) niet genoeg stilsta bij wat er elke dag gebeurt. Als moeder zit je elke dag vol in de routine: kinderen op tijd naar school brengen, verantwoorde lunchtrommels maken, ze op tijd afleveren bij speelafspraken, hockey- of basketbaltraining, turnen, bijles, huiswerk maken, voorlezen, samen de dag doornemen en zorgen dat ze gezonde, blije, zelfstandige mensen worden. Nu ben ik niet alleen moeder, maar werk ik ook nog minimaal 32 uur per week en moet ik ook zorgen dat mijn huis er ook nog een beetje gezellig ziet en ik af en toe ook nog andere grote mensen zie in een sociale setting. Tijd voor reflectie schiet er dan wel eens een beetje bij in en dat is natuurlijk zonde.

Want 2010 was een goed jaar, waarin ik mijn eerste blog schreef, eindelijk mijn tattoo liet zetten, een supergave masterclass heb gevolgd, leuke projecten heb gedaan, bijzondere mensen heb ontmoet, mijn meisjes voor het eerst hebben geskied op de pistes waar ik ook leerde skiën als kind, ik beter grenzen heb leren aangeven en veel heb gelachen en nauwelijks gehuild.

En voor wat betreft die goede voornemens? Ik heb er dit jaar zomaar twee gemaakt…. En jullie?

Geniet van Oud en Nieuw morgen en ik wens jullie een mooi, gezond, vrolijk en heel goed 2011.

Advertenties

The digital story of the Nativity

De waanzin van Kerst

Zowel dit jaar als vorig jaar was ik op Kerstavond alleen thuis. Bewust, want mijn Santas (foto: (CC) Jo Christian Oterhals)meisjes waren/zijn bij hun paps en ik vond het zalig om lekker mijn eigen gang te gaan. Toch vinden een hoop mensen dat een beetje zielig. Waarom? Wat gebeurt er toch met ons tijdens Kerst? Waarom staan we de dag of dagen daarvoor plotseling belachelijk vroeg in de winkels en maken we ons druk over dat de basilicum of crème fraîche uitverkocht is? Doen we inkopen alsof de winkels maanden gesloten zijn en geven we geld uit als water? Hoezo kredietcrisis? En vergeet vooral niet het idee dat het knus, gezellig moet zijn. Is dat dan verkeerd?

 

Nee, natuurlijk niet. Ik vind het ook fijn om Kerst door te brengen met mensen die ik lief heb, maar dat vind ik ook de andere dagen van het jaar. Ik heb moeite met het verplichte van die dagen. Dat het gezellig MOET zijn en de enorme overdaad.

Ik ben niet gelovig opgevoed, dus de Christelijke betekenis van Kerst zegt mij weinig. Maar vroeger las en nu nog steeds leest mijn vader tijdens Kerst altijd het Kerstverhaal voor en iemand anders een ander (vaak heel sentimenteel of gevoelig) kerstsprookje. Cadeautjes geven, doen wij niet. Dat doen we met Sinterklaas. Mijn broer, zus en ik proberen met onze kinderen, aanhang en honden wel op dezelfde dag te komen, maar als dat niet lukt, is het ook niet erg. Het is geen verplichting. Kerst is voor mij vooral ontspannen genieten van de mensen die ik lief heb en blij te zijn met al het goede in ons leven.

Vrolijk Kerstfeest allemaal!

Waarom een blog?

Ik overweeg al langere tijd om te gaan bloggen, geïnspireerd door andere bloggers. Maar tegelijkertijd speelden ook vragen door mijn hoofd als: Waarom, waarover, wanneer, wie interesseert het nou en stel ik me niet heel kwetsbaar op? Ik vond het ook best griezelig, want iedereen kan het lezen en zoals we allemaal weten, wat eenmaal online staat, gaat er nooit meer af.

Nu heb ik toch mijn eerste blog geschreven. Waarom? Omdat ik het leuk en spannend vind en dat stemmetje in mijn hoofd dat me aanmoedigt om te bloggen niet ophoudt.

Veel leesplezier en laat me vooral weten wat je er van vindt!